Aktualności

14 września, 2026

Były partner rozsyła moje zdjęcia — co możesz zrobić

14 września, 2026

Twoje zdjęcia trafiły do ludzi, którzy nigdy nie mieli ich zobaczyć? Nie wiesz, jak spojrzysz w oczy ojcu, bo dostał maila z filmem erotycznym, który miał być nagrywany „tylko dla niego”? Boisz się pójść do pracy, bo myślisz, że Twoje zdjęcia bez bielizny widział już każdy?

Wyobrażam sobie, przez jakie piekło teraz przechodzisz. Rozumiem, że sama myśl o rozmowie z prawnikiem może wydawać Ci się nie do zniesienia — bo zakładasz, że i jemu będziesz musiała od razu to wszystko pokazać. Jestem tu jednak po to, by Ci w tym pomóc, ponieważ takimi sprawami zajmuję się właśnie na co dzień i zaufało mi już wiele kobiet w podobnej sytuacji. Nie usłyszysz ode mnie pytania, po co w ogóle zrobiłaś te zdjęcia. Do pierwszej rozmowy nie musisz mieć niczego przygotowanego ani niczego pokazywać. Wystarczy, że opowiesz, co się stało.

Moment, w którym jesteś, nie jest Twoją winą, lecz sprawcy, który czuje się jeszcze bezkarny — zmieńmy to razem. Pomogę Ci odzyskać kontrolę nad swoim życiem. Poniżej wyjaśniam, co możesz z tym zrobić — i czy rzeczywiście musisz komukolwiek te zdjęcia pokazywać.

Spis treści

To, co Ci zrobiono, ma swoją nazwę

Rozpowszechnianie wizerunku nagiej osoby bez jej zgody jest przestępstwem. Mówi o tym art. 191a Kodeksu karnego i grozi za nie kara pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat.

Ten przepis chroni coś bardzo konkretnego: Twoje prawo do decydowania o tym, kto zobaczy Cię nagą. Nie chroni Twojej reputacji, nie chroni Twojego dobrego imienia — chroni prawo do decyzji. I dlatego nie ma znaczenia, czy zdjęcia są ładne, czy brzydkie, czy pozowałaś, czy nie, ani czy komukolwiek się podobają.

Ma za to znaczenie kilka rzeczy, które opisuję niżej — bo od nich zależy, jak sprawa zostanie zakwalifikowana.

Co mieści się w pojęciu „wizerunku nagiej osoby”

To nie musi być pełna nagość. Przepis obejmuje także nagość częściową — ale warunek jest jeden i konkretny: intymne części ciała muszą być odsłonięte. W przypadku kobiet komentatorzy wymieniają tu piersi, pośladki i narządy płciowe.

To oznacza, że zdjęcie w bieliźnie, która te części zasłania, zwykle nie będzie „wizerunkiem nagiej osoby” w rozumieniu tego przepisu — podobnie jak zdjęcie, na którym są one zasłonięte ręką lub przedmiotem. Nie znaczy to jednak, że jesteś bez ochrony — o tym niżej, w sekcji o tym, co się dzieje, gdy sytuacja się powtarza.

Nie musi natomiast być widoczna Twoja twarz. Wystarczy, że można Cię rozpoznać po czymkolwiek innym: tatuażu, znamieniu, sylwetce, wnętrzu mieszkania, kontekście, w jakim materiał został wysłany. Odwrotnie natomiast: kadr, na którym nie da się zidentyfikować konkretnej osoby, nie jest wizerunkiem w rozumieniu tego przepisu.

Jeśli nie masz pewności, po której stronie tej granicy jest Twój materiał — to normalne, bo granica jest ocenna. To jedna z rzeczy, które ustalamy w pierwszej rozmowie.

Nie ma znaczenia, że sama mu je wysłałaś

To jest zdanie, dla którego prawdopodobnie tu jesteś, więc powiem je wprost.

Zgoda na zrobienie zdjęcia to nie jest zgoda na jego rozpowszechnianie. Zgoda na wysłanie zdjęcia jednej konkretnej osobie to też nie jest zgoda na jego rozpowszechnianie. To dwie zupełnie odrębne decyzje.

Żeby sprawca mógł się bronić zgodą, musiałby wykazać, że zgodziłaś się właśnie na rozpowszechnianie — i że zrobiłaś to w sposób wyraźny. Takiej zgody nie domniemywa się z niczego: ani z tego, że zdjęcie w ogóle powstało, ani z tego, że kiedyś mu je wysłałaś. Przy materiałach tego rodzaju należy z góry zakładać, iż zgody na rozpowszechnianie nie było.

To, że zaufałaś komuś kiedyś, nie odbiera Ci ochrony dzisiaj. Być może słyszałaś albo przeczytałaś coś przeciwnego — to nieprawda.

To wygląda różnie — o różnicach rozpowszechniania

W sprawach, które prowadzę, ta sama historia wraca w bardzo różnych wariantach. Wysyłka do współpracowników. Wrzucenie na grupę osiedlową albo do znajomych na portalu. Mail do rodziców. Konto założone na Twoje nazwisko, na które ktoś wrzuca Twoje zdjęcia. Materiał, który krąży latami i co jakiś czas trafia do nowej osoby. Groźba wysłania, używana jako narzędzie nacisku — przy rozstaniu, przy podziale majątku, przy sprawie o dzieci.

Kwalifikacja prawna zależy przede wszystkim od skali i sposobu udostępnienia — i kwestia ta nie jest wprost uregulowana przez przepisy.

Publikacja w internecie albo udostępnienie szerokiemu kręgowi osób to bez wątpienia rozpowszechnianie w rozumieniu art. 191a k.k. Tu nie ma sporu.

Wysyłka do kilku konkretnych osób — na przykład do kilku Twoich współpracowników — jest przedmiotem rozbieżności. Nowsze komentarze uznają to za rozpowszechnianie i podają wręcz przykład rozesłania materiału współpracownikom pokrzywdzonej; starsze wymagają udostępnienia szerszemu, nieoznaczonemu kręgowi odbiorców. W praktyce oznacza to, że sprawa jest do wygrania, ale wymaga argumentacji, a nie samego powołania przepisu.

Wysyłka do jednej osoby — na przykład tylko do Twojego ojca — zwykle nie zostanie uznana za rozpowszechnianie. Z jednym istotnym zastrzeżeniem: liczy się to, po co sprawca ją wysłał. Jeśli wysłał materiał jednej osobie licząc na to, że ona puści go dalej — sytuacja wygląda zupełnie inaczej niż wtedy, gdy chciał po prostu upokorzyć Cię w oczach tej jednej osoby.

I tu dochodzimy do rzeczy najważniejszej w całym tym artykule, o której prawie nikt nie pisze.

Jeśli to się powtarza, liczy się całość, a nie pojedyncza wysyłka

Uporczywe nękanie z art. 190a Kodeksu karnego jest przestępstwem, którego znamiona wypełnia ciąg zachowań, a nie pojedyncze zdarzenie. Ocenia się je z perspektywy całej sekwencji w pewnym okresie.

To oznacza rzecz o kolosalnym znaczeniu praktycznym: jeśli sprawca rozsyła Twoje materiały kolejnym osobom przez tygodnie czy miesiące, kierując się jednym zamiarem — upokorzenia Cię, zastraszenia, zmuszenia do czegoś — to całość może zostać zakwalifikowana jako jeden czyn uporczywego nękania, nawet jeżeli żadna pojedyncza wysyłka nie jest „rozpowszechnianiem”.

Innymi słowy: sprawca, który dzieli swoje działanie na małe porcje, żeby żadna z osobna nie wyglądała na przestępstwo, nie jest z tego powodu bezkarny. Przeciwnie — powtarzalność działa na jego niekorzyść.

Do tego dochodzą kolejne warstwy. Jeśli wysyłce towarzyszą obraźliwe komentarze, w grę wchodzi znieważenie z art. 216 k.k. — przy czym gdy całość układa się w nękanie, ten przepis jest zwykle pochłaniany przez art. 190a. Jeśli sprawca dołącza do materiałów twierdzenia o Tobie, które mogą Cię poniżyć w oczach otoczenia lub zaszkodzić Ci zawodowo — na przykład sugestie, że zarabiasz w ten sposób — dochodzi zniesławienie z art. 212 k.k., i tutaj przepisy stosuje się już łącznie.

A kiedy sprawca zarówno rozpowszechnia materiały, jak i nęka Cię w inny sposób — pisze, dzwoni, nachodzi, śledzi — art. 191a i art. 190a stosuje się kumulatywnie, bo chronią różne dobra. To jest sytuacja najczęstsza w moich sprawach i zwykle najkorzystniejsza procesowo dla pokrzywdzonej.

Dlatego nie oceniaj sama, czy Twoja sprawa „się nadaje”. Bardzo często kobiety, które przychodzą do mnie przekonane, że mają jedno zdarzenie, mają w rzeczywistości ciąg zachowań rozłożony na pół roku — tylko nikt im wcześniej nie powiedział, że to się liczy razem.

Co zrobić w pierwszej dobie

Jeśli masz przeczytać z tego artykułu tylko jedną sekcję, przeczytaj tę. Dowody znikają — sprawca kasuje wiadomości, konta są usuwane, posty przepadają. To, co zrobisz dzisiaj, przesądzi o tym, co będzie można wykazać za rok.

Zabezpiecz to, co widzisz, zanim zniknie. Zrób zrzuty ekranu, na których widać nie tylko treść, ale też adres strony lub nazwę profilu, datę i godzinę. Zrzut samej wiadomości, bez kontekstu, jest znacznie słabszym materiałem.

Nie kasuj niczego ze swojego telefonu. Nawet jeśli patrzenie na te wiadomości jest nie do zniesienia. Oryginalna wiadomość w telefonie ma inną wartość niż jej zdjęcie — nosi ze sobą dane, których zrzut ekranu nie zawiera. Jeśli nie możesz na to patrzeć, oddaj telefon zaufanej osobie albo załóż nowe konto i przenieś się tam, ale urządzenia nie czyść.

Spisz, kto i kiedy dostał. Zwykła lista: imię, w jaki sposób, kiedy się dowiedziałaś. To brzmi banalnie, a jest jednym z najważniejszych dokumentów w sprawie — bo od liczby i kręgu odbiorców zależy kwalifikacja, o której pisałem wyżej.

Poproś odbiorców, żeby nie kasowali. Osoby, które dostały materiał, często kasują go odruchowo, chcąc Ci pomóc. Tymczasem to właśnie u nich jest dowód. Wystarczy jedna wiadomość: „nie usuwaj tego na razie, może być potrzebne”.

Nie kontaktuj się ze sprawcą, żeby go prosić o zaprzestanie. Rozumiem pokusę — wydaje się, że to najkrótsza droga. W praktyce daje mu to informację, że zadziałało, i bardzo często prowadzi do eskalacji. Jeśli chcesz wyrazić sprzeciw, zrobimy to w sposób, który jednocześnie zabezpiecza Twoją pozycję procesowo.

Jeśli czytasz to i nie wiesz, od czego zacząć — zadzwoń, zanim zaczniesz cokolwiek robić. Pierwsza rozmowa telefoniczna jest bezpłatna i trwa około 15 minut. Nie musisz niczego przygotowywać ani niczego wysyłać. Powiem Ci, co zabezpieczyć już dziś i w jakiej kolejności działać.

Zobacz, jak prowadzę takie sprawy →

adw. Artur Obarzanek · 606 371 452

Jak usunąć zdjęcia z internetu

Postępowanie karne i usuwanie materiałów to dwie osobne ścieżki i trzeba je prowadzić równolegle. Sąd nie usunie zdjęć z internetu, a platforma nie ukarze sprawcy.

Zgłoś naruszenie na każdej platformie, na której materiał się pojawił. Serwisy społecznościowe i komunikatory mają osobne procedury dla intymnych materiałów publikowanych bez zgody — są szybsze niż zwykłe zgłoszenie treści. Szukaj w formularzu opcji dotyczącej wizerunku lub treści intymnych, nie „spam” czy „obraźliwe treści”.

Zabezpiecz dowód, zanim zgłosisz. Po usunięciu materiału zniknie także dowód, że tam był. Zrzuty ekranu robisz przed zgłoszeniem, nie po.

Bądź przygotowana na to, że usuwanie bywa procesem, a nie jednorazową czynnością — materiał potrafi wracać. To frustrujące, ale nie oznacza, że nic się nie da zrobić; oznacza, że trzeba działać dwutorowo i konsekwentnie.

Czy będę musiała komuś pokazywać te zdjęcia?

To pytanie zadaje mi prawie każda klientka, zwykle na końcu rozmowy i cichszym głosem. Odpowiadam na nie tutaj, żebyś nie musiała go zadawać.

Do pierwszej rozmowy ze mną — nie. Nie musisz mi niczego wysyłać, pokazywać ani opisywać w szczegółach. Wystarczy, że powiesz, co się stało, do kogo trafiło i od kiedy. Na tej podstawie jestem w stanie powiedzieć Ci, na czym stoisz.

W dalszym toku sprawy materiał trzeba będzie przedstawić organom — bez tego nie ma czego badać. Ale to nie oznacza, że musisz przy tym być. Przy oględzinach i odtwarzaniu materiału dowodowego jesteś świadkiem, a nie przedmiotem badania — a więc Twoja obecność nie jest do tych czynności konieczna.

Sprawca będzie miał dostęp do akt — to trzeba powiedzieć wprost, bo to prawda i lepiej, żebyś usłyszała to ode mnie niż na komisariacie. Podejrzany i jego obrońca mają prawo wglądu w materiał dowodowy. W praktyce w tych sprawach sprawca zna te materiały, bo sam je rozesłał; to nie jest sytuacja, w której ujawniasz mu coś nowego.

Nie musisz zeznawać w jego obecności. Sąd może nakazać oskarżonemu opuszczenie sali na czas Twoich zeznań. Możliwe jest także przesłuchanie przy użyciu urządzeń pozwalających na udział na odległość — nie musisz wtedy w ogóle być w tym samym pomieszczeniu co on.

Rozprawa najczęściej nie będzie jawna. Sąd może wyłączyć jawność, gdy publiczne rozpoznanie sprawy obrażałoby dobre obyczaje albo naruszało ważny interes prywatny. W sprawach o intymne materiały obie te przesłanki są spełnione niemal z definicji — publiczne odtwarzanie tych samych zdjęć byłoby powtórzeniem krzywdy, którą już Ci wyrządzono.

Najważniejsze, żebyś wiedziała jedno: na żadnym etapie nie zostajesz z tym sama, a większość rzeczy, których się teraz boisz, da się zorganizować inaczej, niż to sobie wyobrażasz.

Bez tego jednego zdania nikt nic nie zrobi

Przestępstwo z art. 191a k.k. jest ścigane wyłącznie na wniosek pokrzywdzonego. To znaczy, że samo opowiedzenie o sprawie policji nie wystarczy. Bez wyraźnego wniosku o ściganie postępowanie się nie toczy — nawet jeśli funkcjonariusz spisał od Ciebie wszystko, co się wydarzyło, i nawet jeśli dowody są niepodważalne.

Zdarza się, że kobieta wychodzi z komisariatu przekonana, że sprawa ruszyła, a po kilku tygodniach dowiaduje się, że nic się nie dzieje, bo w protokole zabrakło jednego zdania. To jest do naprawienia, ale kosztuje czas, którego w tych sprawach nie ma.

Jeśli idziesz zgłosić sprawę samodzielnie, powiedz wprost i poproś, żeby zapisano to w protokole: składam wniosek o ściganie sprawcy.

Najczęstsze pytania

Sama mu wysłałam te zdjęcia. Czy to coś zmienia?

Nie. Zgoda na to, żeby zdjęcie powstało albo żeby trafiło do jednej konkretnej osoby, to nie jest zgoda na jego rozpowszechnianie. To odrębne decyzje i prawo ocenia je odrębnie. Sprawca musiałby wykazać, że zgodziłaś się właśnie na udostępnienie ich innym, i to w sposób wyraźny — a takiej zgody nie domniemywa się z niczego.

Wysłał je tylko jednej osobie. Czy to nadal przestępstwo?

Prawdopodobnie nie będzie to „rozpowszechnianie” w rozumieniu art. 191a k.k., ale to nie znaczy, że jesteś bez ochrony. Po pierwsze, znaczenie ma to, czy sprawca liczył na dalszy kolportaż. Po drugie, w grę wchodzi wtedy uporczywe nękanie, znieważenie lub zniesławienie — w zależności od tego, co i komu wysłał oraz czy się to powtarzało. To sytuacja, w której szczególnie warto skonsultować sprawę, zanim uznasz, że nic się nie da zrobić.

To były zdjęcia w bieliźnie, nie nagie. Czy to się liczy?

Zależy, czy bielizna zasłania intymne części ciała. Jeśli tak — ten konkretny przepis prawdopodobnie nie znajdzie zastosowania. Nie kończy to jednak sprawy: rozsyłanie takich zdjęć, zwłaszcza powtarzane lub połączone z komentarzami na Twój temat, może być nękaniem, znieważeniem albo zniesławieniem. Warto to omówić, zamiast rezygnować.

Nie widać mojej twarzy. Czy mogę coś zrobić?

Tak, jeśli można Cię rozpoznać w inny sposób — po tatuażu, znamieniu, sylwetce, wnętrzu, w którym zdjęcie powstało, albo po samym kontekście, w jakim materiał został rozesłany. Identyfikowalność nie wymaga widocznej twarzy.

Czy mogę żądać od sprawcy pieniędzy?

Tak. Sąd karny może orzec wobec sprawcy zadośćuczynienie za doznaną przez Ciebie krzywdę. Niezależnie od tego możesz dochodzić roszczeń za naruszenie dóbr osobistych na drodze cywilnej. O tym, która droga jest w Twojej sprawie korzystniejsza, decydujemy po ustaleniu stanu faktycznego.

Czy on się dowie, że to ja go zgłosiłam?

W praktyce tak — postępowanie karne toczy się przeciwko konkretnej osobie i podejrzany dowiaduje się o zarzutach i ich podstawie. Nie ma tu sensu obiecywać anonimowości. Za to można i trzeba zadbać o coś innego: o środki, które ograniczą jego kontakt z Tobą na czas postępowania.

Co jeśli te zdjęcia w ogóle nie są prawdziwe, tylko zrobione przez sztuczną inteligencję?

To pytanie pojawia się coraz częściej i odpowiedź na nie jest niewygodna. Przepis o rozpowszechnianiu wizerunku nagiej osoby odnosi się — według przeważającego stanowiska — do wizerunku osoby realnie istniejącej, a nie wytworzonego komputerowo. Materiał wygenerowany przez sztuczną inteligencję z Twojego ubranego zdjęcia najprawdopodobniej nie będzie objęty tym właśnie przepisem.

To jednak nie znaczy, że nie masz żadnej ochrony. Rozsyłanie takich materiałów, jeśli się powtarza, może wypełniać znamiona uporczywego nękania. Jeśli towarzyszą mu twierdzenia o Tobie, które Cię poniżają lub szkodzą Ci zawodowo — może być zniesławieniem. Niezależnie od prawa karnego przysługuje Ci ochrona wizerunku i czci na drodze cywilnej, wraz z roszczeniem o zadośćuczynienie.

To jest obszar, w którym prawo się obecnie zmienia. Jeśli dotyczy to Ciebie — zadzwoń, bo stan na dziś może być inny niż w chwili, gdy piszę te słowa.

Jeśli piszesz w sprawie swojej córki

Część osób, które się ze mną kontaktują w takich sprawach, to matki i ojcowie. Jeśli to Twój przypadek — możesz zadzwonić sam lub sama, bez niej, żeby najpierw dowiedzieć się, jak to wygląda. Nie musisz jej do niczego przekonywać, zanim nie będziesz wiedział, o czym mówisz. Gdy sprawa dotyczy osoby niepełnoletniej, część ścieżek wygląda inaczej — obowiązują wtedy szczególne, łagodniejsze zasady przesłuchiwania i działa się szybciej.

Nie musisz mieć wszystkiego poukładanego, żeby zadzwonić. Nie musisz też niczego wysyłać ani pokazywać przy pierwszej rozmowie — wystarczy, że opowiesz, co się stało. Powiem Ci, na czym stoisz, co warto zabezpieczyć już dziś i jak taka sprawa wygląda od środka. Pierwsza rozmowa telefoniczna jest bezpłatna i trwa około 15 minut.

Zobacz, jak prowadzę takie sprawy →

adw. Artur Obarzanek · 606 371 452